8.12.08

(3) Comments

Edubloggers: roependen in de woestijn?

Annet Smith

,


Bij Helikon las ik enkele goede posts over de nieuwe plannen van minister Plasterk voor WikiWijs. Daar is al genoeg over gezegd. Wat mij vooral aan het denken zette was het laatste bericht met de titel "What's the point?" Hierin gaat Fons vd Berg vooral in op de Edubloggers en hun impact op het onderwijs. Of eigenlijk het ontbreken van die impact. Mijn duit in het zakje rondom dit probleem wil ik hier delen.
Eerst een klein stukje uit het bericht van Fons:

"Blijkbaar hebben we als edubloggers dus maar een zeer beperkte impact. Edubloggen is preken voor eigen parochie, onze invloedsfeer beperkt zich tot de eigen in crowd van (net)werk en een publiek van enkele honderden lezers. Voor wie en waarom edubloggen we nou eigenlijk helemaal? Ja, ja, natuurlijk, vooral voor onszelf, ontwikkeling, scherpen van geest en pen, reflectieportfolio enzo, maar eigenlijk willen we toch actief bijdragen aan de kwaliteit van de onderwijsinnovatie in Nederland? Of niet? En daar wil je toch ook wat terugzien in de praktijk van de innovaties die onze overheid aan probeert te zwengelen. Maar dat gebeurt dus blijkbaar niet."

Een heel herkenbaar dilemma, dat preken voor eigen parochie, dat weinig impact hebben op beleidsmakers in het land of, erger nog, mensen binnen onze eigen organisatie. Het gevoel van roepende in de woestijn komt bij mij ook regelmatig op. Ik voel me buiten mijn school vaak meer gewaardeerd dan daarbinnen, wat toch wel wat wil zeggen. Kennelijk zijn we met elkaar niet in staat om een goede PR actie neer te zetten. De TeachMeet is een heel goed initiatief, maar opnieuw zullen we daar alleen andere Edubloggers treffen. En ik hoop van harte dat het Meet the Edubloggers initiatief van Willem Karssenberg tijdens de NOT iets oplevert, maar twijfel of de gemiddelde docent zit te wachten op extra leeswerk terwijl hij het toch al zo druk heeft. Wat volgens mij nodig is, is 1 gezicht, 1 stem namens de edubloggers, die de landelijke media haalt, die op scholen langskomt , die het onderwijsmanagement in Nederland eens wakker schudt en die de minister aan zijn jasje kan trekken. Waar vinden we zo iemand?

Maar misschien hechten we wel teveel waarde aan wat we zelf verkondigen. Wij hebben misschien toch niet de waarheid in pacht, hoewel we dat graag geloven en waarin we door onze collega edubloggers ook bevestigd worden. Maar ik kan toch ook geen heil zien in de manier waarop het nu in het onderwijs gaat, of in hoe BON het zou willen. En net als Fons vind ik dat we best een beetje trots mogen zijn op onze innovatie-gezindheid.

Een oplossing heb ik niet, wel de hoop dat er langzaam verbetering zal komen. Rome is ook niet in 1 dag gebouwd. Voorbeeld: 6 jaar geleden hadden we een plan voor een digitaal lab op school opgesteld en nu beginnen enkele mensen eindelijk het nut ervan in te zien. We moeten misschien ook niet de hele tijd voor iedereen uit willen rennen. Geduld is een schone zaak en af en toe pas op de plaats helpt in ieder geval om te relativeren.

Bookmark and Share
3 Responses to "Edubloggers: roependen in de woestijn?"
maandag, 08 december, 2008
Dit schreef ik bij Fons:

Hee Fons, niet zo somber! Ik denk dat je jezelf tekort doet en de invloed die we hebben onderschat!
Laat ik voor mezelf praten: Ik heb heel wat meer dan "een paar honderd" lezers en het verbaast me iedere keer weer wie allemaal mijn weblog volgen, al laten de meesten dat vaak niet merken. Daar zijn beleidsmakers, mensen van grote bedrijven en bijv. uitgeverijen bij. We worden volgens mij wel degelijk gevolgd en op de langere termijn heeft dat effect, daar ben ik van overtuigd. Onder mijn lezers zijn CvB leden, maar zij zullen nooit reageren op een bericht hetgeen ik me ook nog een keer kan voorstellen. Maar dat we alleen voor eigen parochie zouden prediken, daar geloof ik dus niks van.
Grappig trouwens dat je mijn "meet the bloggers" initiatief noemt. Er zijn edubloggers die mij expliciet te kennen hebben gegeven dat ze het absoluut niet zien zitten om mee te doen omdat ze niet zo nodig als een soort VIP in de belangstelling hoeven te staan. Zo verschrikkelijk eensgezind zijn we blijkbaar niet en dat is misschien maar goed ook. Wat mij aan de groep edubloggers juist opvalt is de grote verscheidenheid en die moeten we vooral koesteren. Ik denk dat wanneer er een namens de rest zou opstaan als een soort van ambassadeur daar lang niet iedereen warm voor zou lopen.

Overigens zat ik afgelopen winter samen met een paar andere edubloggers bij de Onderwijsraad en werden we daar zeer serieus genomen. De reacties die we bij ons hadden op basis van de berichten die we over de sessie plaatsten maakten veel indruk en een aantal van de reacties heb ik in de kantlijn van het uiteindelijke rapport teruggezien.

Ik schrijf niet voor eigen parochie, want die hoef ik weinig meer uit te leggen. Sommigen hebben juist veel meer (inhoudelijke) kennis van zaken dan ik. Ik richt me vaak ook op mensen voor wie het allemaal nog redelijk nieuw is. Ook via e-mail krijg ik reacties van mensen van wie ik niet direct zou verwachten dat ze me volgen.

Ik deel je gevoel dus niet en heb wel degelijk het gevoel dat we ertoe doen. Je moet alleen veel geduld hebben!

Natuurlijk kunnen we een beetje pushen, maar ik heb wel geleerd;
don't push too hard!
Fons said :
maandag, 08 december, 2008
>>We moeten misschien ook niet de hele tijd voor iedereen uit willen rennen. Geduld is een schone zaak en af en toe pas op de plaats helpt in ieder geval om te relativeren.<<
Ik wil nog even in gaan op deze laatste twee zinnen. Want ik denk juist dat we vooruit moeten rennen, juist moeten kijken waar het heen kan gaan, om te voorkomen dat het onderwijs blijft staan waar het staat.

En geduld kunnen we ons nauwelijks meer permiteren. We lopen met ons onderwijs al royaal achter op de actualiteit. Ons onderwijs moet niet langer op de leest van de industrialisatie geschoeid worden, maar vooruit durven kijken de 21e eeuw in en niet bang zijn om daarbij af en toe eens niet de beste keuze te maken.

Johnny Bunko, lesson #5: Make excellent mistakes.
Annet said :
maandag, 08 december, 2008
@ Willem: Ik ben blij dat jij wel een optimistische kijk op de zaak hebt en hoop dat het inderdaad zo is dat er naar ons geluisterd wordt. Ik merk het persoonlijk nog niet zozeer, en ik heb ook niet die honderden lezers zoals jij.
@Fons: wat ik met die laatste opmerking vooral bedoel is dat we in ieder geval niet zo hard moeten rennen dat we onze achterblijvende collega`s uit het oog verliezen. Ze zullen meemoeten, en daar is tijd en veel geduld voor nodig. Af en toe even stilstaan bij waar je nou eigenlijk mee bezig bent, zoals je in je eigen post ook hebt gedaan, vind ik heel belangrijk en doe ik in ieder geval nog te weinig. Telkens als ik bij een scholing een collega zie zoeken naar waar het adres in een browser moet worden ingetikt wordt ik even weer met de neus op de feiten gedrukt. En dat is goed, want het mag niet zo zijn dat je te ver van die realiteit van het huidige onderwijs af komt te staan, vind ik. Kleine stapjes voorwaarts voor een grote groep, grotere stappen voor wie dat wil en kan, wsnt dat we vooruit moeten ben ik helemaal met je eens!

Een reactie plaatsen